Dit was koud en die lug was suiwer met al die vuil kolle wat teen die straathoeke vasgeklou het, die koue het die kruisings breër laat lyk en die standbeelde verlam; die huurmotor het Victoire op die verste punt van die rue de l’Arrivée afgelaai.

Montparnasse-stasie, waar die termostaat uit drie grys note saamgestel is en waar dit nog snerpender was as elders: die verniste antrasiet van die platforms, die ruwe staalbeton van die verskillende vlakke en die pêrelmetaal van die sneltreine laat verstar die passasier in ‘n lykshuisatmosfeer. Asof hulle uit verkoelde laaie opgedoem het, met ‘n etiket aan die toon, gly hierdie konvooie voort na tonnels waar jou oordromme spoedig gaan bars. Victoire het op die skerm gesoek na die eerste die beste trein wat haar so snel en so ver moontlik kon neem: een, wat binne agt minute vertrek, sou Bordeaux aandoen.

Met die aanvang van hierdie verhaal weet Victoire absoluut niks van Bordeaux nie, oor die algemeen ook nie van die suidweste van Frankryk nie, maar sy weet goed dat Februarie en Maart van die ergste maande in Parys is. Alhoewel dit dus nie ‘n slegte idee was om tydens hierdie periode te ontsnap nie, sou sy eerder verkies het dat dit onder ander omstandighede geskied. Aangesien sy egter niks kon onthou van die ure voor Félix se dood nie, was sy bang dat mense sou dink dat sy vir die dood verantwoordelik was. Sy het in die eerste plek geen begeerte gehad om verduidelikings aan te bied nie en sou verder nie daartoe in staat gewees het nie, omdat sy per slot van rekening nie eers van haar onskuld seker was nie.

Ná die rit deur die tonnels het Victoire, doof van die geraas, haarself in die toilet gaan toesluit om die bedrag wat sy by die bank getrek het en wat die grootste deel van haar lopende rekening beslaan het, te tel. Die som, in banknote van groot waardes, was amper vyf-en-veertig-duisend frank, met ander woorde genoeg om ‘n tyd lank te hou. Daarna het sy haarself in die spieël ondersoek: ‘n jong vrou van ses-en-twintig, maer en senuweeagtig, met ‘n vasberade voorkoms, aanvallende, behoedsame groen oë en swart hare wat in die vorm van ’n lewendige helm gesny was. Sy het geen moeite ondervind om alle emosie op haar gesig uit te wis en alle gevoel te laat verdwyn nie, maar haar bene was tog wankelrig en sy het weer haar sitplek ingeneem.

Langs ‘n venster in die rokersgedeelte, op ‘n sitplek wat in die rigting van die aankomende verkeer kyk, het Victoire ‘n poging aangewend om haar herinneringe aan die vorige dag te orden en te klassifiseer, maar sy kon steeds nie die gang van die aand terugvind nie. Sy het geweet dat sy die oggend ná Félix se vertrek na die ateljee alleen deurgebring het en dat sy saam met Louise middagete gaan eet het voordat sy toevallig laatmiddag vir Louis-Philippe by die Café Central raakgeloop het.

Dit was altyd toevallig by die Central, en dikwels laatmiddag, dat Victoire Louis-Philippe raakgeloop het, terwyl hy, waar sy ook al was, te eniger tyd geweet het waar om haar te vind sodra hy wou. Sy kon onthou dat sy ‘n paar drankies saam met hom gedrink het en dat sy miskien ‘n bietjie later as gewoonlik huis toe is  - daarna, beslis niks meer nie. Iemand anders in Victoire se posisie sou in so ‘n geval raad by naasbestaandes gevra het, maar sy, sonder familie en met alle bande verbreek, nie.

Die gebeure sou sonder twyfel vroeër of later weer na haar geheue terugkeer, daarom wou sy liewers nie daarop konsentreer nie, maar het eerder deur die venster gekyk na ‘n vaagweg geïndustrialiseerde landelike area sonder enige noemenswaardige differensiasie; sonder die geringste hoek om die blik vas te vang as die landskap nie deur ‘n spoorwal verberg is nie. Kragmaste, elektriese drade, snelwegaansluitings wat mekaar kruis, veevoerkampe en behuisingsprojekte wat aan uitgrawings grens. Geïsoleerd in die braakland tussen afwesige diere kon sekere tegniese aanlegte – waar hulle inpas weet nugter - asook ‘n paar fabrieke - waarvoor wonder ‘n mens - onderskei word. Beperkte soorte ten spyt, was die bome onderling nie minder eenders as die motors op ‘n hoofpad wat vir ‘n oomblik parallel met die spoorweg verskyn het nie.

Met ander woorde niks wat ‘n mens lank kon bepeins sonder om vermoeid te raak nie, maar die binnekant van die trein, halfleeg in hierdie seisoen, het kwalik meer van ‘n skouspel gebied. ‘n Bejaarde paartjie, drie mans op hul eie, waaronder ‘n slapende  masseur, twee vroue wat alleen gereis het en waarvan een swanger was en verder ‘n klomp tieners met poniesterte, tanderekkies en sportsakke onderweg na ‘n onbesliste wedstryd. Verdiep in ‘n anatomieboek, moeg daarvan om gedurig dieselfde bladsy te merk, het die voorvinger van die masseur met tye gebewe. Victoire het opgestaan en terwyl sy liggies aan die rugleunings van die sitplekke raak om haarself te stut, na die eetwa beweeg.

Daar, alleen met haar kwartbottel Vittel, het sy deur die uitsigvensters hierdie panorama sonder vaste adres bekyk, wat niks meer as sy blote identiteitsbewys verklap het nie, net so min ‘n landskap as wat ‘n paspoort ‘n persoon is, sonder enige spesifieke kenmerke. Die omgewing was skynbaar so gerangskik omdat dit nie anders kon nie, bloot om die ruimte te vul in afwagting op ‘n beter idee. Die hemelruim het bestaan uit ‘n eenvormige wolk waar anonieme swart voëls as onderbetaalde figurante mekaar sonder oortuiging verbygesteek het en die son ‘n dowwe wagkamerlig verleen het, sonder ‘n teken van ‘n tydskrif om die tyd mee te verwyl. Terug op haar plek, het Victoire soos die ander ingesluimer tot by Bordeaux-stasie.