Haas sestien jaar na die opheffing van die verbod op die ANC en SAKP en 12 jaar na hul bewindsoorname, staar Afrikaners toenemend ‘n donker toekoms in die gesig. ‘n Onlangse berig in die Finweek het byvoorbeeld aangetoon dat jongmense wat die land weens regstellende aksie verlaat, besig is om die blanke bevolkingsaanwas rampspoedig te laat daal omdat 'n groot deel van die blanke bevolking tussen 20 en 40 reeds in die buiteland verkeer. Met ander woorde, die ouderdomsgroep wat die volgende geslag Afrikaners sou voortbring, bevind hulself reeds in Australië, Kanada, Nieu-Seeland, Engeland en ander lande.

Oor die afgelope feestyd is dagblaaie deur gruverhale oor geweldsmisdaad oorheers. Misdaad, tesame met regstellende aksie, stimuleer die reeds ongekende uittog van Afrikaners uit Suid-Afrika. Binne enkele jare gaan ons bevolking dermate verouder en verminder het dat die ANC soos ZANU-PF in Zimbabwe eenvoudig die laaste oorblywende bates in blanke hande sal kan afvat sonder om 'n skoot te skiet.

Die Afrikaanse taal is reeds uit die staatsdiens en die handel geweer en kou harde bene op universiteit. In weerwil van ‘n stortvloed berigte oor die taalstryd op Stellenbosch verlede jaar, kan mens nie sê dat die agteruitgang van Afrikaans op tersiêre en selfs op skoolvlak gestuit is nie. Baie Afrikaanse ouers sien nie meer vir hul kinders ‘n toekoms in die land nie en is daarom self besig om hulle te verengels deur hulle na Engelse skole te stuur en selfs met hul bloedjies Engels in die huis te praat.

Om al hierdie redes staar Afrikaners vandag ‘n bestaanskrisis in die gesig: gestroop van politieke mag en ekonomies toenemend gemarginaliseer as gevolg van die ANC-rassewetgewing. Slegs ‘n baie groot poging gaan ons in staat stel om in Afrika en in Suid-Afrika te kan voortbestaan.

Hoe langer Afrikaners wag met ‘n teenbeweging om hul huidige agteruitgang te stuit, hoe moeiliker gaan dit wees. Daarom gaan 2006 ‘n bepalende jaar wees. Daar bestaan steeds die geleentheid om die oorblywende twee en 'n half miljoen Afrikaners in die land in ‘n sterk beweging saam te snoer ten einde ‘n magsbasis soos ‘n eie grondgebied of reële politieke toegewings van die ANC-bewind te bekom. Die tyd is egter besig om uit te loop en elke jaar wat verbygaan, maak ons situasie des te hopeloser.

Dus, indien daar ‘n lysie Nuwejaarsvoornemens vir Afrikaners opgestel sou word, moet dit die volgende insluit:

1. Die uitbou van strukture om groter volkseenheid te skep.

2. Die oprigting van alternatiewe media (soos bv. ‘n dagblad) om die Afrikanersaak te stel en ons mense te oortuig dat alles nie verlore is nie.

Indien daar nie vanjaar op 'n praktiese en aantoonbare manier vooruitgang gemaak word met die herstel van die magsewewig in die land ten einde ons voortbestaan te verseker nie, kan ons maar net sowel tou opgooi. In 2007 mag dit al te laat wees.