Noudat die uitslae van die munisipale verkiesings twee dae gelede grotendeels bekend is, kan mens reeds die volgende afleidings daaruit maak.

In die eerste instansie is dit duidelik dat die absurde stelsel wat in 1994 op Suid-Afrika afgedwing is, misluk om enige werklike politieke debat of demokrasie moontlik te maak. Soos in elke verkiesing sedert 1994 volg die uitslae die patroon van 'n rassesensus waar die oorgrootte meerderheid swartes vir die ANC stem en die minderheidsgroepe soos blankes en kleurlinge vir die opposisie.

In 'n Afrikaland met miljoene ongesofistikeerde kiesers spreek dit vanself dat die party wat die media beheer, ook die stembus beheer. Daarom het die ANC nie gras onder sy voete laat groei om totalitêre beheer oor die openbare uitsaaier, maar ook oor die meeste koerante in die land, in te stel nie. Sover dit die Afrikaanse media betref, werk die Nasionale Persgroep lustig mee om die gewone kieser elke dag oor die kop te knuppel met ANC-propaganda aangaande blanke skuld, die wenslikheid van teregstellende aksie en die gevaar wat enige aandrang op Afrikanerregte mag inhou. Enige vorm van kritiese denke deur Afrikaner-intellektuele, skrywers en vanuit die georganiseerde kultuurlewe word enersyds doodgeswyg en andersyds gedemoniseer omdat dit die totalitêre stelsel in die gevaar mag stel.

Dat Afrikanerkiesers desnieteenstaande deur die bank vir die opposisie-DA gestem het, is een aanduiding dat Naspers en die SAUK se greep op die gedagtewêreld van die gewone mens nie volkome is nie. In weerwil van totalitêre ANC-wetgewing wat ten doel het om beheer oor die internet in te stel, speel dié medium toenemend 'n rol om die ideologiese dwangbuis waarin die land verkeer te laat uitrafel.

PRAAG is 'n nie-politieke of dan buite-parlementêre organisasie wat hom nie noodwendig met die partypolitiek wil bemoei nie. Nogtans huldig ons die standpunt dat Afrikanerselfbeskikking die enigste logiese en aanvaarbare uitweg uit die huidige stelsel van rassesensusse en Xhosa-oorheersing bied. Die enigste politieke party wat tans selfbeskikking voorstaan, is die Vryheidsfront Plus. Dat die Vryheidsfront Plus dus soos in die voorafgaande parlementêre verkiesing 'n teleurstellende vertoning gelewer het, is tot nadeel van elkeen wat Afrikanervryheid op die hart dra, al is mens dit nie noodwendig volkome eens met die VF+ se beleid of leierskap nie.

Uit die swak vertoning van die VF+ onstaan die volgende vrae wat indringend gevra moet word:

• Die Mulder-model van "samewerkende opposisie" wat reeds heelwat kritiek ontvang het, is deur die kiesers verwerp en indien die party wil voortbestaan sal hy 'n veel aggressiewer en strydlustiger beeld, soortgelyk aan die DA s'n, moet verkry. Daarom: behoort die VF+ nie die hand in eie boesem te steek en indringend oor sy huidige benadering, asook Pieter Mulder se voortgesette leierskap, te besin nie? Die saak van Afrikanervryheid is immers groter as enige individu of party.

•  Is die partypolitiek en deelname aan die stelsel van rassesensusse nie reeds uitgedien nie? Wat die Afrikaner betref, sal die klem heel moontlik moet verskuif na die buite-parlementêre politiek wat nie so afhanklik is van goeie mediablootstelling en finansiële middele soos die parlementêre politiek nie. 

• Is die VF+ se middelmatige steun nie besig om die hele idee van Afrikanerselfbeskikking te ondergrawe nie? Soos 'n swak verkoopsman wat 'n goeie produk kan bederf, is die VF+ besig om selfbeskikking 'n slegte naam te gee deur sy gebrek aan noemenswaardige steun by die stembus.

Die huidige stelsel in Suid-Afrika is gedoem om te misluk omdat dit die multi-etniese aard van die land fundamenteel misken. Die artikel in die grondwet wat elf amptelike tale erken - hoewel dit natuurlik in die praktyk nie erken word nie weens Engels as enigste amptelike taal - weerspreek die res wat van "een nasie" praat.

Indien daar vrye meningsuiting, toegang tot media en demokratiese debat bestaan het, sodat interetniese alliansies en koalisies moontlik was, kon die huidige stelsel moontlik op die duur gewerk het. Onder die huidige omstandighede is dit egter wensdenkery want sowel die ANC as die SAUK, Naspers en die res van die regeringsbeheerde media het op die eenpartymodel besluit.

Moontlik is dit die belangrikste uitslag van die munisipale verkiesings, naamlik dat Suid-Afrika soos Zimbabwe en vele ander Afrikastate nou volledig tot 'n eenpartystaat gevorder het.

Etniese oorheersing deur 'n meerderheid soos in Sri Lanka, Franco se Spanje of vele lande in Afrika lei noodwendig tot geweld soos wat die minderheid in opstand daarteen kom. Met grondroof en die voortgesette onderdrukking van Afrikaans en Afrikaanse skole voor die deur, gaan dit 'n wonderwerk verg vir Suid-Afrika om nie die paadjie van etniese konflik te volg nie.