Oor die afgelope twee dae word Suid-Afrika getrakteer op 'n uitstorting van emosie rondom Beyers Naudé wat enige meegevoel met sy weduwee ver oortref. Naudé se dood is deur die staatsmedia, asook die pro-ANC-koerante in die Nasionale Persgroep, aangegryp om weereens propaganda te maak vir Afrikaner-oorgawe en die lydsame aanvaarding van die huidige oorheersing.

Nelson Mandela en ander ANC-leiers het reeds by herhaling gesê dat die enigste Afrikanerfigure wat in die "nuwe" landsgeskiedenis gedenk sal word, Braam Fischer en Beyers Naudé sal wees. Albei het verskeie dinge in gemeen. Altwee was opperste dwepers wat een of ander vorm van rooi evangelie aangehang het: in die geval van Fischer die droom van proletariese revolusie en wêreldsosialisme; sover dit Naudé betref, die bevrydingsteologie en uiteindelike assimilasie van die Afrikaner. Beide het ook geweld gekies om hul politieke oogmerke te bereik en veral Naudé word tans geloof omdat hy 'n lid van die ANC en van sy gewapende vleuel, Umkhonto we Sizwe, was wat ANC-terroriste van materiële en morele steun voorsien het.

Dit is ironies dat dieselfde koerante wat enige vorm van pro-Afrikaanse standpunt deesdae as "ekstremisties" verguis, bereid is om 'n godsdienstige en politieke ekstremis soos Beyers Naudé as 'n heilige op te hemel.

Sowel Desmond Tutu as Allan Boesak het verklaar dat hulle sonder Naudé se optrede om aan die sogenaamde swart bevrydingstryd deel te neem, alle blankes sou "gehaat" het. As 'n mens Boesak kan glo, het hy alle wittes gehaat totdat hy vir Naudé ontmoet het.

Daarom, onderliggend aan die huidige Schwärmerei rondom "Oom Bey", heers daar steeds 'n ondertoon van geweld en dreigement dat blankes en Afrikaners "gehaat" sal word indien hulle nie sy voorbeeld volg en hulself verlaag om die ANC-ideologie tot religieuse dogma te verhef nie.

Dat sogenaamde geestelikes hulself in sulke terme uitdruk, is maar nog een van die paradokse rondom die hele onverkwiklike spektakel wat daar van Naudé se dood gemaak word.