Sedert sy bewindsoorname in 1994 het die ANC uit sy pad gegaan om die Afrikaanse taal en kultuur te benadeel. Afrikaanse instellings is afgetakel en onder dwang verengels.

Deur 'n uiters suksesvolle intimidasieproses wat deur die Onderwysdepartement geloods is, is een Afrikaanse skool na die ander, asook een Afrikaanse universiteit na die ander, gedwing om dubbel- of parallelmedium te word. Die ANC weet goed genoeg dat die wette van die sosioslinguïstiek agterna oorneem om te sorg dat sulke instellings binne ongeveer vyf jaar daarna heeltemal verengels.

Thabo Mbeki se onlangse uitspraak in die parlement "Soos julle weet, het ons nog altyd positief gereageer op die noodsaak om Afrikaans te beskerm," is lagwekkend. Soos Zimbabwiese demokrasie of Kongolese ontwikkeling, behoort dit tot een van daardie mooi begrippe in Afrika waar die realiteit dikwels reëlreg van die idee verskil.

Die Pro-Afrikaanse Aksiegroep (PRAAG) het so pas vyf jaar oud geword. Daar gaan nie 'n dag verby dat ons nie klagtes van Afrikaanssprekendes ontvang teen wie daar gediskrimineer word in staatsdepartemente, universiteite, skole, kolleges en openbare maatskappye nie. Die aantal opgetekende gevalle van duidelike taaldiskriminasie deur die staat is legio. PANSAT beskik oor honderde klagtes in dié verband. As mens in ag neem dat waarskynlik slegs 'n klein persentasie mense ooit die moeite doen om sulke klagtes aanhangig te maak, dan bestaan daar letterlik reeds duisende gevalle van taaldiskriminasie in die land.

Mbeki se uitspraak oor Afrikaans moet dus in dieselfde lig as sy idiosinkratiese menings oor Vigs en Zimbabwe gesien word: 'n mens kan dit nie ernstig opneem nie.