Die huidige skandaal rondom mnr. Jacob Zuma, die adjunk-president, se aandeel in die wapenskandaal demonstreer weereens ‘n ou waarheid aangaande die ANC, naamlik dat interne magstryde bepaal wie vir korrupsie vervolg sal word en wie nie. Diegene wat uit guns raak binne die ANC self, soos Zuma of onlangs ook die minister van verdediging, Mosiuoa Lekota, wat ‘n boete moes betaal weens onverklaarde sakebelange, is gewoonlik hulle wat die spit afbyt en uiteindelik vervolg word of waaroor daar inligting aan die media gelek word.

Die hele wapentransaksie was kennelik deurtrek van korrupsie, onderduimse kommissies en dergelike meer. Zuma en Shabir Shaik, die Durbanse sakeman wat betrokke was by omkoopgeld en die wanadministrasie van maatskappye, se kaperjolle is waarskynlik nie veel verskillend van ander gedeeltes van die wapentransaksie nie. Enkele weke gelede nog is berig dat een konsultant R2 miljard aan kommissie vedien het, ‘n aardige bedrag om tenderdokumente in te vul.

Hoewel Zuma nie vervolg gaan word nie, wil dit voorkom asof sy politieke loopbaan op die spel is. Dui dit daarop dat hy besig was om ‘n lastige mededinger vir Mbeki te raak? Gerugte oor ‘n moontlike derde termyn vir Mbeki wil maar nie gaan lê nie, en die feit dat Zuma tegelyk adjunk-president en ‘n Zoeloe is met ‘n streeksmagsbasis in Natal kan ‘n verduideliking bied waarom hy in onguns verval het. Dit mag ook wees dat Zuma nie as ‘n geskikte opvolger vir Mbeki beskou word nie, en daar vroegtydig gepoog word om van hom ontslae te raak.

Die wil om korrupsie teen te gaan, is duidelik nie by die ANC teenwoordig nie. Daarom dui die geval Zuma eerder op ‘n interne magstryd wat daarop gemik is om die adjunk-president te diskrediteer.

Wat dit alles aan ons demonstreer, is dat die ANC ‘n meedoënlose organisasie is wat periodiek van suiweringsveldtogte gebruik maak om interne mededingers uit te skakel. Dit herinner sterk aan die praktyke wat in die voormalige Sowjet-Unie en ander Oos-Europese lande gangbaar was.

Vir enigeen wat onder die indruk verkeer dat Suid-Afrika ‘n demokrasie is, moet die manier waarop nou met Zuma te werk gegaan word, versoberend wees. Indien die opposisie ooit die ANC by die stembus begin bedreig, iets wat tans heeltemal buite die kwessie is, sal ons ‘n ander kant van ANC-meedoënloosheid begin sien. Tot dusver is daar niks wat die ANC onderskei van die Nujoma- of Mugabe-bewinde nie, behalwe dat Suid-Afrika ‘n veel ryker land is wat langer neem om leeg te tap en dat geen opposisiegroep tot nogtoe daarin kon slaag om hoegenaamd die ANC se mag te bedreig nie. 29/09/05 03:09