Karin Roodt:  9/11 en die definisie van vryheid 

Johan Willemse:  Gedenkpilare vir plaasmoordslagoffers

 

Johan Willemse

Gedenkpilare vir plaasmoordslagoffers

Gelewer tydens die Rapportryersberaad te Kimberley, Oktober 2002

Geagte Rapportryers, raak die landelike veiligheidsituasie ons as ‘n kultuur-organisasie ? Dit het betrekking op sekuriteit, polisiëring en wetstoepassing en mag dalk as ‘n landbou aangeleentheid gesien word.  Kultuur is tog totaal in ‘n ander kategorie,  of is dit ?

Kultuur kan kortliks omskryf word as ‘n Beskawingstoestand.  Dit omhels die totale menswees van enige gemeenskap van die spesie Homo Sapiens.  Kultuur is ‘n mens se verhouding tot sy kultuurgroep, sy taal, godsdiens, moraliteit, ekonomie, opvoeding sedes en tradisies.  Dit is die mens binne sy Volkereverband.  Derhalwe is die landelike veiligheidsituasie vir ons wel van belang.  Waar die landelike areas bedreig word,  is dit ‘n bedreiging teen ‘n geselekteerde sektor van ‘n bepaalde kultuurgemeenskap,  te wete die Afrikanervolk.  Uiteraard is hierdie bedreiging ook tersake ten opsigte van mense in die landelike omgewing,  anders as die Afrikaner.  Boere [landbouers] van ander volke en kultuurgemeenskappe,  asook arbeiders,  besoekers en toeriste,  staan ook onder die swaard van anargie in die Landelike Areas.

Die vraag is, hoe veilig is die landelike areas van Suid-Afrika ?  Soek ons amptelike syfers dan loop jy jou vas teen ‘n muur van rompslomp en disinformasie.  Die SAPD het op navraag verklaar dat geen statistieke aangaande die landelike veiligheidsituasie of moorde op boere beskikbaar gestel mag word nie.  Gelukkig is gegewens beskikbaar vanuit die geledere van  Georganiseerde Landbou asook verskeie plekke op die Internet.  Hier is inligting van die VSA se Buro vir Ondersoeke,  asook veral Nederlandse nuusnavorsers se web-bladsye van groot nut.

Kom ons wees reguit:   Die tendens van moorde op die Suid-Afrikaanse landbousektor is die hoogste teenoor enige sektor van die bevolking in enige plek op aarde,  wat nie in ‘n direkte oorlogsituasie betrokke is nie.   Tot Desember 2001 is reeds 1288 erkende ongevalle aangeteken.  Hierdie syfer mag hoër wees indien die SA Polisiediens statistieke beskikbaar sal stel.   Die frekwensie is 274 ongevalle per 100 000 van die bevolking.   Die sektor in die globale bevolking wat naaste hieraan kom,  aldus INTERPOL se gegewens,  is die SAPD wat sowat ‘n derde van die landelike sektor beloop.

Dames en here,  voormelde in ag genome is my vraag aan u,  is hierdie nie ‘n  Volksmoord wat plaasvind nie ?   Volgens omskrywings van die Verenigde Volke Organisasie,  asook die Internasionale Geregshof,  voldoen Plaasmoorde in Suid-Afrika onder meer aan die internasionale kriteria wat ‘n Volksmoord defineer.

Ondersoeke is gedoen rakende die oorsake en beweerde oorsake van die Moordveldtog op die Boere.   Een van die mees intensiewe ondersoeke is deur Technikon SA gevoer waar twee swart nagraadse dames-studente die projek hanteer het.  Direkte vrae is gevra maar geen indringende gesprekke is gevoer nie;  gevangenes kon ook nie onder kruisverhoor geneem word nie.   Waar beskikbaar is hofrekords nagegaan en slegs kontrolevrae is,  nadat die betrokkenes vooraf oor die ondervraging ingelig is,  gestel.   Nogtans het dit duidelik na vore gekom dat jong Swart mans die aanvalle uitgevoer het.   Hulle het mekaar selde vooraf geken.   Die aanvalle is deeglik beplan en tot vier weke observasie is gehou alvorens die aanslag uitgevoer is.  Geen erkende politieke opset is vermeld nie.  Diefstal het onlangs eers ‘n element tot die aanvalle geraak en hoofsaaklik wapens word geroof.

Word die totale prentjie deeglik ontleed,  kan die volgende vermeld word:

Daar is verseker ‘n georkestreerde aanslag op die Afrikaner-boeregemeenskap aan die gang.

            Veral bejaardes word geteiken.

Plase wat nie streng veiligheidsmaatreëls in werking het,  en dit deurlopend toepas nie,  staan ‘n groter kans om aangeval te word.

Verkenning word lank voor die tyd deur die aanvallers gedoen en oplettende boere kan die tekens gewoonlik vroegtydig waarneem.

Rooftogte word die laaste tyd verbind met aanvalle maar dit skyn ‘n rookskerm te wees.

            Verkragting en wreedaardige aanrandings vorm gereeld deel van die aanval.

            Die Regering van die Dag ontken enige politieke aanspreeklikheid

            Die gewapende magte tree redelik doeltreffend op,  nadat hulle ingelig is.

            Die regstelsel is nie ge-rat vir hierdie tipe en volume van misdaad nie.

Die gevolgtrekking waartoe dan gekom word,  is die volgende:

Die ANC gee klaarblyklik nie self of direk opdrag vir die aanvalle nie.

Daar is wel ‘n politieke onderstroom;  dit mag AZAPO, die PAC, die SAKP of enige splintergroep van Umkontwe of die ANC wees.

Dit kan afgelei word dat verwagtinge by meeste Swart Suid-Afrikaners geskep is gedurende die 1994-verkiesing,  wat deur die onvermoë, nalatigheid of onbevoegdheid van die ANC nie uitgevoer kan word nie,  of waaraan weens verskeie wettige en beweerde redes nie aan voldoen is nie.  

Hierdeur word ‘n frustrasievlak geskep wat uiting vind in “aksie” teen die “Regering”.  In die onderbewussyn van meeste Swart Suid-Afrikaners is die blanke egter steeds die regering ;   derhalwe is aanvalle op blankes eintlik aanvalle op die Regering.

Ongeag die oorsaak,  dit is die Grondwetlike plig van die Regering van die Dag om sy Burgers te beskerm.  Plaasaanvalle en die onveilige toestand in die Landelike Omgewing is direk terugvoerbaar na die Regering.  Die ANC moet pa staan vir al die aanvalle en moorde.

Die vraag is nou egter wat staan ons te doen.  Moet ons dit ignoreer;  moet ons daaroor praat;  moet ons aksie neem,  en indien wel,  welke optrede is toepaslik. 

Dames en here,  deur die probleem te ignoreer sal dit nie laat wegraak nie.  Plaasmoorde en die onstabiele toestand in ons landelike omgewing is ‘n gegewe.

Praat help nie.  Met wie word daar gepraat? 

Onderlinge gesprekke raak net emosioneel gelaai en is kontraproduktief.

Gesprekke met die Landbouleiers en Toerismebedryf lig net uit wat hulle reeds weet.

Afrikaner-politici maak die Owerheid bedag op omstandighede,  maar word aangehoor sonder dat daar geluister word.  Niemand is so doof soos diegene wat nie wil hoor nie.

Die Regering van die Dag ontken dat daar ‘n probleem is en trek ‘n kombers oor die situasie.

Aksie sal daar wel geneem moet word. 

Geweld is nie ‘n opsie nie.  Dit mag later dalk oorweeg word,  maar te veel ander deure moet eers geopen word alvorens ons dit mag oorweeg om ons tot geweld te wend.

Druk moet egter op die Owerheid geplaas word, en ‘n aanvaarbare opsie is passiewe verset.  Om passief verset aan te teken is internasionaal aanvaarbaar en kan met groot welslae toegepas word.  Passiewe verset kan nie net die Owerheid noodsaak om kennis te neem van gebeure nie,  maar dit kan die totale prentjie ook sigbaar maak vir die buiteland,  wat dan weer groter druk op die Regering van die Dag sal plaas.

Hiermee dan ‘n voorstel vanuit die Noordelike Provinsie:

Dat die R.R.B.,  afsonderlik of in samewerking met Georganiseerde Landbou,  ander Afrikaanse Kultuurorganisasies en / of naasbestaandes van Slagoffers van Plaasaanvalle,  by die ingang tot elke plaas waar plaasaanvalle sedert 1994 tot lewensverlies aanleiding gegee het,  ‘n pilaar bou. 

Hierdie pilaar sal landswyd eenvormig moet wees en minstens twee meter hoog, met die sye sowat 50 cm elk,  glad gepleister met ‘n harde sementmengsel wat ‘n langdurige onderhoudsvrye bestaan verseker.  Die gladde sement droog tot ‘n ligte,  amper wit afwerking,  wat eenvormigheid en verbeterde sigbaarheid verseker..

‘n Gedenksteen van swart graniet met die naam van elke gesneuwelde,  asook die datum van die voorval,  sal ‘n halwe meter van die bokant van die pilaar aangebring word sodat dit sigbaar is vanaf die openbare pad.

Indien die pilaar net binne die grensdraad langs die hek of toegangspad tot die eiendom opgerig word,  sal geen toestemming of magtiging van Owerheidsweë nodig wees nie.  Sodanige toestemming mag wel nodig wees om die pilaar binne die padreserwe op te rig.

Sodanige pilare sal sekerlik dramaties impak maak op alle Afrikaners, mede-Suid-Afrikaners, plaaslike asook buitelandse toeriste,  maar dan ook verseker op die Regering van die Dag.  Dit kan as passiewe verset teen die onbeheersde en sinnelose afmaai van ons boeregemeenskap geag word.

Dames en here,  u word versoek om hierdie voorstel ernstig te oorweeg.  Daar is ‘n gedenkmuur wat deur Georganiseerde Landbou opgerig is,  maar dit maak impak slegs waar dit staan.  Gedenkpilare by elke plek waar voorvalle plaasgevind het,  sal die aandag deur die hele land trek.  Dit is so dat sekere aanvalle op afgeleë plekke voorgekom het en dus nie wyd sigbaar sal wees nie,  maar andere is weer op plase gewees wat aangrensend aan Nasionale Paaie was.  Ons wil nie emosie opwek nie,  ons wil verset aanteken.   Ons wil oorleef in ons eie Vaderland.  Daarvoor is elkeen se ondersteuning hier,  en vanuit die buiteland nodig.

Gedenkpilare is ‘n wyse van passiewe protes wat die potensiaal het om groot impak te bewerk.

boontoe

Karin Roodt

9/11 en die definisie van vryheid

Die bekende dramaturg, Harold Pinter, het ná 11 September opgemerk dat wanneer George W. Bush verwys na “freedom-loving people” hy nog iemand moet teëkom wat nie van vryheid hou nie.  By die Aardeberaad het SA se minister van Buitelanse Sake weer haar verbintenis tot menseregte asook vryheid van onderdrukking en armoede bely. Selfs Kader Asmal stel dit onomwonde: vryheid deur menseregte is wat hom betref die hoogste waarde.

Die hele 20ste eeu is gekenmerk deur ‘n diskoers waarin vryheid deurentyd voorgestel is as synde in stryd met die staat.  Hierdie naïewe teorie behandel die gedagte van vryheid asof dit natuurlik voortvloei uit die afbou van ‘n repressiewe staat.  Die geskiedenis van verskriklike repressie in die voormalige Sowjet-Unie het nie ‘n onbenullige rol gespeel in die gewildheid waarmee die idee gepropageer word nie, selfs, ironies genoeg, deur eertydse ondersteuners van die hamer-en-sekel.

Deesdae het ‘n legalistiese soort liberalisme wêreldwyd posgevat en daarmee die geloof dat vryheid gewaarborg kan word deur die toepassing van ‘n sekere stel reëls wat dit onderlê ongeag die staat.  Menseregte word dus gedra deur regsbeginsels wat veronderstel is om oor alle grense heen te strek en deur een en almal as onbetwisbaar universeel geldig aanvaar te word.  Die belangrike besluit om ‘n internasionale liggaam op te rig soos die hof  in Den Haag om menseregte af te dwing, is ‘n goeie voorbeeld hiervan.

Nietemin beweer John Gray, professor van Europese denke aan die London School of Economics, dat politiek nie daaruit bestaan om te kies tussen die soorte vryhede waarvan ons die meeste hou nie, maar eerder uit ‘n stel mededingende begrippe van vryheid.  Die VSA het byvoorbeeld nie veel ag geslaan op wette en regsnuanses i.v.m. menseregte om die daders van die terreuraanslag teen sy land aan te keer nie.  Al was die VSA se reaksie daarop nie altyd in elke opsig oorwoë nie, sou niemand vandag wou beweer dat menseregte ten alle koste moet geld in só ‘n geval nie.  Vandaar die belangrike keuses wat vryhede noodwendig opdwing.

Kwessies waar dit veral ter sprake kom is nie net die probleem rakende terrorisme nie, maar ook dwelmhandel en georganiseerde misdaad.  Martin van Creveld het in 1991in sy gesaghebbende werk, The Transformation of War, uitgebreid geargumenteer oor die fenomeen van nuwe geweldsakteurs, asook oorsake van konflik en onder meer bevind dat die onderskeid tussen soldate en burgerlikes besig was om te vervaag.

Gray beweer dat terrorisme en dwelmhandel gepaardgaan, maar dat niemand wil toegee dat die een meer ingryping in persoonlike vryheid vra (terreur) en die die ander (dwelms) heelwat minder nie.  Dat dwelms dus gewettig behoort te word het vir hom niks te make met die uitleef van persoonlike vryheid à la John Stuart Mill nie, maar met die feit dat dit nie na behore gekontroleer kan word as dit onwettig verhandel word nie.  Die buitensporige pryse van dwelms is volgens Gray direk verwant daaraan dat dit verbode besit is en verklaar die eweneens buitensporige winste wat booswigte daaruit bekom.  Dit is juis hierdie winste wat veroorsaak dat terroristeorganisasies die grootste enkele voordeel uit die onwettige handel in dwelms trek.  Die omvang van omkoopgeld tot hul beskikking veroorsaak daarbenewens dat hulle ‘n bedreiging vir die behoorlike funksionering van die strafregstelsel en polisiemag inhou.

Omdat geweld en konflik toenemend buite die jurisdiksie van state val - al-Qaeda synde die treffendste voorbeeld hiervan – is die behoud van sterk state vir Gray van die allergrootste belang.  Die protagoniste van geweld is vandag politieke organisasies en ander netwerke.  Die ernstige denkfout wat gesaghebbende meningsvormers begaan, is om state of hul leiers steeds as die uitsluitlike oortreders van menseregte te beskou.  Die mees onlangse massamenseslagting - in Rwanda – was nie die werk van ‘n staat soos die Gulag of Holocaust was nie, maar van etniese stryders binne ‘n swak staat.  Die risiko’s wat die verontagsaming van menseregte betref is ook veel groter indien iets soos kernwapens buite die beheer van state aangewend word.  Verswakte state is dus meer van ‘n bedreiging as wat diktators ooit was.

Met die toename in die aantal state in die wêreld was die antwoord van ontwikkelde lande alles behalwe konsekwent met die insette van hulp vir staatsbou en -onderhoud.  Terwyl die meeste gereed staan om voedselhulp te bewillig, bly hulle oorbluf toekyk na wat hulle beskou as eksotiese geskille en obskure verskille, aldus Daniel Moran van die Naval Post Graduate School in Kalifornië.  Hy sien tewens ‘n oplewing van nasionalisme wat state nog meer onder druk gaan plaas.

Vergeet van Locke, Mill en Kant.  Gray gee Thomas Hobbes aan as die mees toepaslike denker oor vryheid.  Vir Hobbes is vryheid nie ‘n normale menslike toestand nie, maar ‘n uitvloeisel van staatsmag.  Om vry te kan wees, moet ‘n mens bowenal eers veilig wees.  En net ‘n sterk staat kan veiligheid waarborg.

boontoe

Ockie van Schalkwyk

Afrika in 'n staat van chaos

Na aanleiding van Prof Vilakazi se standpunte soos verwoord in The African Renaissance en verskeie ander gebeure en bydraes die afgelope paar maande, lewer ek graag die volgende repliek:

Ek het geweldig deernis vir die Afrika-bevolking wat 'n ongelooflik moeilike sprong moes maak vanuit 'n wêreld gekenmerk deur onontwikkelde tegnologie (in vergelyking met die res van die wêreld), bestaansboerdery, en ook animistiese denkparadigma wat elementêre kausaliteitsdenke ondermyn tot in wat ons ken as die wêreld waarin ons leef. Saam met tegnologiese vooruitgang en veranderde lewenswyse het kulture natuurlik ook op die evolusieleer gevorder.  Die Westerse wêreld se kultuur word gekenmerk deur 'n paar dialektiese spanninge, onder andere individuele aanspreeklikheid teenoor vryheid ens. Dit het noodwendig tot gevolg gehad dat individuele prestasie direk eweredig staan teenoor inividuele vergoeding.  Die noodwendige konsekwensie is natuurlik dat geen of swak prestasie sal lei tot ellendige lewensomstandighede.  Die groter sosio-ekonomiese modelle, wat as gevolg van globalisering almal op die planeet raak, steun in 'n groot mate op die beginsel dat indivudele arbeid individueel vergoed word.
 
Hierdie situasie veroorsaak dat Afrika letterlik in 'n staat van chaos verkeer, maar as Afrika wil deel in die voordele van die ontwikkelde wêreld, het sy mense geen ander keuse as om kulturele verskuiwings te maak nie. Dit is nou maar net eenvoudig so dat mense wêreldwyd met mekaar meeding vir markaandeel in alle bedrywe. Afrika het geen opsie as om beter, vinniger en goedkoper produkte en dienste aan die wêreld te lewer as hy markaandeel wil hê nie. As mnr. Mbeki nie hierdie beginsel in NEPAD inbou nie, het dit geen kans om te slaag nie en sal Afrika altyd maar afhanklik wees van 'n skenkersgemeenskap. Dit is ongelooflik tragies, maar is dit nie ironies dat die lande met die grootste hongersnood in ons area langs die groot mere lê nie?

Myns insiens is die enigste manier om die situasie gunstig om te swaai te vinde in 'n kulturele vernuwing.  Mnr. Mbeki en persone in sy dampkring soos prof. Vilakazi is op die verkeerde spoor. Die krampagtige vasklou aan alles wat Afrika is, is besig om die verkeerde seine deur te stuur. Swart jongmense word voortdurend gepeper met tradisie en dit maak hulle noodwendig onkrities teenoor hulle kulturele paradigmas. Afrika word as't ware vanuit die grafte van voorvaders geregeer in plaas van om vorentoe getrek te word deur 'n blinker toekoms. (Amper soos Wolfardt Pannenberg se gerealiseerde eskatologiese paradigma)  Mathata Tsedu se onlangse  skrywes onderstreep hierdie waarneming wanneer hy sê dat landerye die bande tussen swartmense en hulle voorvaders verbreek het. Dit is ondenkbaar dat hulle nie insien dat miljoene mense in 'n beperkte ruimte noodwendig anders sal begin lewe nie. Dink net aan landbou en watervoorsiening. As ons nie damme bou, op groot skaal boer, en riolering en ander infrastruktuur skep nie, is dit nie vir mense moontlik om in groot getalle te bestaan nie. Pes en cholera sal algemeen in die 'wastelands' wees. 

Die westerse kulture het juis gedy omdat hulle kausaliteitsdenke hull eie kon maak en verfyn. Die verhouding tussen verlede, hede en toekoms 'n tipe tydstroom geword. Die verlede word grootliks gesien as 'n groot databasis met gevallestudies. Dit word ontleed en sekere teorieë word daaruit geformuleer wat dan krities getoets kan word. Die toekoms is die bestemming waarheen ons onafwendbaar op pad is. Ons wil egter hê dat die toekoms op 'n bepaalde manier daaruit sien, en op grond van ons toekomsaspirasies en lesse uit die geskiedenis struktureer ons die hede. Dis elementêr, maar dit het letterlik duisende jare geneem om vir die Europese wêreld om so ver te kom. Vandag is dit gepogrammeer in u en my genetiese materiaal. Hierdie bate wat die blanke Afrikane het word natuurlik glad nie ingespan nie. Ons het reeds gewys dat ons in 'n kort tydjie (die ongeveer 80 jaar na die Engelse Oorlog) die vrugbaarheid van Afrika kon inspan om 'n land van melk en heuning te skep waarvoor ander Afrika-regerings hulle voortande sou gee. Die ironie is dat baie van hulle lande meer potensiaal het as Suid-Afrika, neem net Angola as voorbeeld.

Suid-Afrika, en Suider-Afrika kan dit nooit bekostig as ons ook nou sou Afrikaniseer nie. Dit klink pragtig op politiek-korrekte konferensies, maar ons moet nie die realiteite uit die gesig verloor nie. Die enigste faktor wat maak dat Suid-Afrika nie soos die res van Afrika lyk nie, is dat die toekomsgedrewe denkparadigma so 'n paar jaar langer aan bewind was. Ons moet ons vermoëns bly uitbou, die gemeenskap se aandag daarop vestig en bly rigting gee. Afrika het ons nodig.

boontoe

 

Lize de Ridder

Belydenis van ‘n munisipale amptenaar

Na 5 jaar diens as munisipale amptenaar beweeg ek einde April na ‘n loopbaan in die akademie. Noodgedwone noop hierdie omwenteling my na retrospeksie en introspeksie. As stadsbeplanner is daar talle vrae wat beantwoord moet word, veral in die lig daarvan dat ek eersdaags die beplanners van die toekoms gaan help begelei. Wat kon ek beter doen en hoe? As stadsbeplanner binne die munisipale opset is die vereniging van die komponente mens, plek en ekonomie die ruimte waarin funksioneer word. Gevolglik, kon ek as menseregte-aktivis myself laat geld? Het ek as omgewingsaktivis hoegenaamd ‘n verskil gemaak? Was ek suksesvol in my poging om te verseker dat multinasionale liggame nie plaaslike besigheidsontwikkeling stuit nie? Verder het ek myself ook as taalaktivis beskou…

 

Die "Dogme-95 Vow of Chastity" is 10 reëls wat deur Deense filmmakers daargestel is om die Hollywood en Bollywood masjiene teen te staan. Films soos The Celebration, The Idiot en The King is Alive is daarvolgens verfilm. Die filmmakers moet dan onderteken dat hulle die reëls probeer volg het en ‘n belydenis aflê waar hulle die reëls oortree het. Hiervolgens het ek besluit om dan daarvolgens ook ‘n belydenis af te lê as munisipale amptenaar wat probeer het om binne die sektor as taalaktivis te funksioneer. Dit het ten doel om as katarsis te dien by die afsluit in ‘n hoofstuk van my lewe, maar ook om die ware taalaktiviste daarop te dui hoe maklik ons pseudo-taalaktiviste val. Hierdie is my belydenis:

 

Ek het my diensopsegging in Engels ingedien. (Ek was bevrees dat die betrokke afdeling wat dit hanteer dit in lêer-x gaan plaas en einde Mei my op my mobiele foon skakel terwyl ek al in Bloemfontein werk en aandui dat ek afgedank is)

 

Ek geen poging tot enige openbare verset aangewend het omdat alle notules, agendas en korrespondensie in Engels gedoen word nie. (Al is daar geen Engelssprekende raadslede nie en net 3 Engelssprekende amptenare).

 

Ek moet Afrikaanse korrespondensie in Engels beantwoord. (Die Munisipale Bestuurder dring daarop aan, sodat hy weet wat ons standpunt is indien hy dit moet verdedig).

 

Ek het by ‘n vergadering in die oud-Mosambiekse-vlugtelingskamp daarop aangedring dat die deelnemers eerder Shangaan as Portugees praat, alhoewel ek saamstem dat minderheidstale erken moet word.

 

Ek het selfs diep gemor toe ‘n lid van die publiek aangedring het op ‘n Afrikaanse weergawe van ‘n beleid wat ek opgestel het.

 

Ek was valslik trots op die feit dat ek ‘n taalaktivis is en mense toelaat om in hul eie taal (solank dit een van die amptelike tale is) in openbare vergaderings te praat en hul daarin te probeer antwoord; en omdat ek kennisgewings in al vier amptelike plaaslike tale uitstuur; en doelbewus met ander Afrikaanssprekende amptenare Afrikaans praat in vergaderings waar almal verkies om Engels te praat.

 

Ter afsluiting, as selfs iemand wat onder die indruk was dat sy ‘n taalaktivis was so ‘n totale taalsondaar is, hoeveel te meer is daar nie werk vir Praag in Suid-Afrika onder diegene wat die taalstryd teenstaan nie! Miskien ook die opstel van ‘n "Praag-gelofte-van-suiwerheid" waaraan mens jou in elke situasie kan meet, sodat mens nie weer ingedagte in gewoonte verval nie. Gevolglik wil ek as ‘n tipe bekeerde taalaktivis van nou af doelbewus daarop konsentreer om deurentyd Afrikaans te leef en hoop om aktief betrokke te wees by enige projekte binne die taalbeweging.

boontoe

Strategiese flaters

Op hierdie punt sal dit gewens wees om na die werking van kolloïdale te kyk. Dit is ‘n mikrosopies klein partikel wat sy identiteit behou terwyl dit in ‘n vloeistof in suspensie swewe. Omdat dit so klein is word dit maklik deur die liggaamselle geabsorbeer. Plante skakel metaalminerale oor in kolloïdale vorm wat ‘n natuurlike negatiewe elektriese lading het, die wesenskenmerk van plantafgeleide minerale.

 

Kliniese toetse in die VSA, Duitsland en in die Ukraïne het bevestig dat minerale met ‘n negatiewe elektriese lading twee belangrike voordele het: Eerstens verhoog dit die vervoer en bio-beskikbaarheid van ander voedingstowwe afkomstig van voedsel, vitamine- of kossupplemente. Tweedens versamel dit vanweë hul negatiewe elektriese lading toksienes en swaarmetale wat in die liggaam aanwesig is, om dit uit die liggaam af te skei.