Van knegskap tot uitwissing: Staan op in verset!

deur S.H. Gregan

Te midde van elke denkbare poging wat deur die vyand aangewend word om die Afrikanervolk se aandag af te lei van die realiteite in hierdie land, waaronder die hou van die een sportbyeenkoms na die ander, is die skrif aan die muur: Die situasie in Suid-Afrika het drasties versleg en daar is geen kans dat dit onder die onbevoegde Swart regime kan verbeter nie. Die kwynende geldeenheid en die steeds groeiende misdaad verklap die feit dat hierdie land, tensy drastiese optrede dit verhoed, die paadjie sal loop wat elke Afrikaland voor hom geloop het. Was dit nie Huisgenoot met sy meer as ‘n miljoen Afrikaanse lesers wat enkele jae gelede nog vertel het hoe voor die wind dit gaan in Zimbabwe nie? Nou swyg dieselfde skinderblad in al elf amptelike tale daaroor.

En terwyl die bewyse daar is dat die beleid van apartheid Swartes bevoordeel het en Swartes vandag openlik erken dat hulle lewenstandaarde beter was en wet en orde gehandhaaf was in hierdie land tydens apartheid, kon die buitewêreld nie gou genoeg sanksies teen Suid-Afrika instel nie. Terwyl honderdduisende Zimbawieërs krepeer en in vrees leef, na Suid-Afrika vlug en ‘n toestand van anargie in Zimbabwe heers, huiwer die buitewêreld om sanksies teen Zimbabwe in te stel. Dit moet vir een en elk duidelik wees dat die komende verkiesing daar ‘n klug gaan wees, tog sal ons in alle waarskynlikheid hoor dat die verkiesing “free and fair” was.

In The Citizen van 15 Desember 2001 word berig dat 2,58 miljoen misdrywe in ‘n twaalf maande tydperk aangeteken is deur die SA Polisie, sowat 7 068 per dag. Daarvan het slegs 610 000 in die hof beland en was daar net meer as 210 000 skuldigbevindings. Owergesetsynde beteken dit dat 2,3 miljoen gerapporteerde misdrywe na bewering gepleeg is terwyl die daders steeds op vrye voet is! Wanneer gesê word dat misdaad hoogty vier in hierdie land, is dit nie propaganda nie, maar ‘n onderbeklemtoning van die werklikheid. Dit is nie ‘n bangmaakstorie dat Zimbabwe se toestande van vandag Suid-Afrika s’n van more kan wees nie.

In ‘n boek wat onlangs verskyn het van Robert D. Kaplan The Coming Anarchy maak die skrywer melding van die absolute chaos wat in feitlik elke Afrikaland heers. Volgens hom het feitlik elke persoon in Wes-Afrika die een of ander vorm van malaria. In die Ivoorkus ontlas kinders in riviere wat verstop is met afval en varke en die land dreig om weens misdaad inmekaar te stort. Nigerië staan volgens hom op die rand van anargie weens oorbevolking en etniese geweld. In Guinieë word ‘n hoofstad aangetref met winkels wat bestaan uit geroeste skeepshouers, skrootmotors en stukke draad. Die strate is “one long puddle of floating garbage” en die strande lê bestrooi met dooie rotte en wrakke van motors.

Al wat vir mense oorbly in Afrika volgens Kaplan is geweld. Wanneer grond beset (gesteel) is, winkels geplunder en alles verwoes is, bly daar niks meer oor om te doen nie. Dan wend die Swartes van Afrika hulle tot geweld. In Zimbabwe sien ‘n mens dieselfde patroon. In Liberië het die guerillaleier Prince Johnson die president Samuel Doe se ore afgesny en ‘n video daarvan gemaak en Doe dood gemartel. In Sierra Leone is die samesweerders van ‘n mislukte staatsgreep se ore eweneens afgekap voordat hulle vermoor is. In sulke state is daar nie meer onderskeid te tref tussen oorlog en misdaad nie. Daarbenewens is sekuriteitsmaatskappye baie meer doeltreffend as die polisie.

In Soedan het verkiesings gelei tot die brutaalste tirannie in die land se geskiedenis met teregstellings, verkoop van kinders as slawe, en hongersnood. In Rwanda is verkiesings in 1992 gehou en ‘n veelpartysisteem op die been gebring. Dit was die direkte oorsaak vir die daaropvolgende konflik en volksmoord van honderdduisende Tutsi’s. Volgens Kaplan is Suid-Afrika een van die gewelddadigste plekke in die wêreld wat (nog) nie in ’n staat van oorlog is nie met ‘n moordsyfer wat ses keer hoër is as die VSA s’n en waar daar tien sekuriteitswagte is vir elke polisieman.

In die Demokratiese (!) Republiek van die Kongo woed ‘n oorlog, wat Rapport van 20 Januarie 2002 as ‘n streekoorlog bestempel. Angola is verwoes deur ‘n burgeroorlog wat sedert 1975 duur en reeds 500 000 mense se lewens gekos en vier miljoen dakloos gelaat het. Dit is Arnold Toynbee wat reeds jare gelede opgemerk het: “The black race ... have not contributed positively to any civilization yet”. In 1961 het die British Association for the Advancement of Science gestel: “No contribution to the arts of civilization has come from Africa, which has produced nothing but destruction and ruthless exploitatation of natural resources”.

Die enigste afleiding wat mens kan maak, is dat die huidige bestel met geweld in duie sal stort. Die basis vir so ‘n afleiding is die aanskouingsles van Afrika. En om mense telkens te herinner hoe Swartes hierdie land verwoes, het niks met “rassisme” te doen nie, maar met die realiteite van Afrika. Nie hervorming nie maar vervorming, nie ‘n herlewing nie maar ontlewing - dit is wat plaasvind. As Blankes met ‘n sin vir vooruitgang en waardes behoort hierdie toestand ‘n mens teen die bors te stuit. Maar daar word vir ons gepredik om vrede te maak met ons situasie. En hierdie “vredesduiwe” het ons nou in die posisie van die spreekwoordelike padda in die beker verhittende water sodat ons later (dalk reeds!) te lam (magteloos) is om iets aan ons verslegtende situasie te doen. Daar is geen vrede in hierdie land nie, maar ‘n toestand van oorlog! En hierdie sogenaamde demokrasie het die mees geesteslose bestaan in die geskiedenis van die Afrikaner meegebring; een van uitsiglose burgerskap en snelle agteruitgang!

Die Afrikaner is deur die verraad van die NP/NG-Kerk/Broederbond-alliansie in knegskap gedompel. Maar knegskap is vir die vyand nie genoeg nie. Hulle wil die Afrikaner uitwis in Afrika, “forever and ever and ever” soos Milner voorspel het.

Wat staan ons te doen in hierdie krisistyd? Die eerste is om te besef dat ons in ‘n krisis verkeer. Talle nasionaalgesinde Afrikaners besef dit nog nie, om nie te praat van die res nie! Die tweede is om te besef dat ons ons vryheid moet terugkry. Maar hoe? vra u dalk. Laasgemelde vraag kan beantwoord word deur bloot terug te vra “Sien u kans vir ‘n Zimbabwe-situasie?” As die antwoord nee is bly een van twee opsies oor: Emigreer of veg terug vir u vryheid!

Vir die wat trek het die Afrikaner se roeping in hierdie land ‘n veraf stem geword. Laat ons van hulle vergeet. Daar is diegene wat beweer dat sommige blankes hoop die stelsel stort in duie omdat dit hul posisie sou regverdig.  Die meerderheid Blankes hoop nie die bestel gaan in duie stort nie; hulle weet dit. Hulle neem kennis van die realiteite van Afrika.

Generaal Ben Viljoen het tydens die Engelse Oorlog na die joiners verwys as die “afval van die mensdom”. Generaal De Wet het hulle “lae uitvaagsels” genoem. En president MT Steyn het gesê dat geen eerlike man sy hand na ‘n National Scout moet uitsteek nie en bygevoeg: “May they be damned to the deepest hell”. Daar bestaan hedendaagse joiners, hensoppers en verraaiers wat steeds meewerk om die Afrikaner oor die afgrond te trek. Verdien hulle ‘n beter benaming? Kan enigiemand verkwalik word wat na die hedendaagse hensoppers, joiners, soustreinryers en opportuniste in dieselfde terme verwys? Hierdie bestel is in alle opsigte verwerplik, dog almal moet nou meewerk om dit ‘n sukses te maak!

Die tyd vir sagte praatjies en eenheidspraatjies is verby. Zimbabwe is ons voorland as ons nie drasties besin oor, en pro-aktief optree in ons situasie nie. Die Afrikaner sal nie weer die mag binne die grense van die Republiek van Suid-Afrika soos ons hom geken het, op die gewone, dit wil sê die demokratiese wyse, terugkry nie. Die opsie om deur middel van die stembus die politieke mag te verkry, is gevolglik nie meer daar nie. En al werk VIGS ook hoe vernietigend onder Swartes se getalle, sal die nimmereindigende invloei van vreemdes (ook vreemde Blankes!) oor ons landsgrense, en die vervreemding van sekere Blankes van die basis van Afrikanernasionalisme binne ons grense, die demokratiese opsie vir goed uitsluit.

Wat bly dan oor? Die ondemokratiese uitweg; die rewolusionêre pad. Die mag sal derhalwe op ‘n radikale wyse bekom moet word. Dit is groot woorde maar die woord rewolusie moet mense nie afskrik nie. Ons land is immers sedert 2 Februarie 1990 in ‘n voortgaande rewolusie gedompel. Die samelewingsorde is radikaal verander sedert 1990 en veral sedert 1994. Die ANC se slagspreuk, te midde van die rewolusie wat heers is, “Speed up Change” In ‘n rewolusie vind drastiese, dit wil sê radikale verandering van die samelewingsorde plaas. In ‘n kwessie van enkele jare lyk ons land drasties anders, dog sê die ANC steeds “Speed up Change”. Die land moet derhalwe verder verander en vinniger verander! Dit is rewolusie! En om te dink jy kan ‘n toeskouer van ‘n rewolusie wees is om aandadig aan jou eie dood te wees. Dit is selfmoord. Daarom moet die rewolusie met ‘n teenrewolusie beantwoord word.

Daar is verskeie moontlikhede. Die eerste is om ‘n staatsgreep uit te voer. Dit is egter vreemd aan die aard van die Afrikaner en sal waarskynlik beswaarlik oorweging geniet. Daarbenewens sal die buiteland en veral die VSA waarskynlik ingryp om die staatsgreep teen te werk en hulle pionne aan bewind te hou ten einde na hulle belange om te sien; iets waartoe ‘n Afrikaner-regering nie bereid sal wees nie. Dit is egter nie so vergesog as wat mense dink nie, maar sal alleenlik gedoen kan word indien die situasie absoluut onhoudbaar is, soos wanneer totale anargie heers.

Die tweede moontlikheid is om deur ‘n daad van sesessie in ‘n bepaalde gebied af te skei van die res van Suid-Afrika. Dit kan vreedsaam geskied, maar sal gegewe die realiteite van Afrika, en veral die ontkenning daarvan dat die Afrikaner ’n reg op ‘n eie gebied het, waarskynlik met geweld gepaard moet gaan. Soos reeds in ‘n vroeëre artikel van my aangedui, sal die Afrikaner waarskynlik nie bereid wees om homself in stryd op te offer vir ‘n gebied waaraan hy geen historiese verknogtheid het nie.

Wat oorbly is ‘n burgeroorlog. In ‘n land waar Swartes Blankes beroof en vermoor vir politieke redes (en sonder rede!) is ‘n burgeroorlog reeds werklikheid. In die Mail & Guardian van 1 Februarie 2002 onder die opskrif “Civil resistance is building again in South Africa” word beskryf hoe daar ‘n algemene gevoel van ontevredenheid bestaan en groei onder alle Suid-Afrikaanse burgers oor die verslegtende misdaadsituasie, werkloosheid, stygende pryse, ANC-beloftes wat nie nagekom word nie, ensovoorts. Daar is geen kans dat die toestand sal verbeter nie. Blankes sal toenemend geteiken word deur die “have nots” as die sondebokke, met gepaardgaande groeiende ongeduld onder Swartes. Dit sal oorspoel in geweld. Daarom: Ek bepleit nie ‘n burgeroorlog nie maar gee waarskynlik ‘n raak beskrywing vir wat ons in die oë staar. ‘n Burgeroorlog word gedefinieer as gewapende konflik en vyandelikheid tussen twee of meer groepe in ‘n staat. Wanneer gewapende Swartes Blankes vermoor en Blankes kyk toe sonder om te reageer vind ‘n volksmoord plaas. As dit met teenoptrede begroet word is ‘n burgeroorlog werklikheid. Daarom moet mense nie bevange word as hulle die woorde rewolusie en burgeroorlog hoor nie. En waar rewolusie heers soos in Suid-Afrika en met die misdaadsituasie wat kennelik nie deur die regering in bedwang gehou kan (of wil) word nie, is die resep vir chaos op die tafel. As Blankes dan hulpeloos toekyk hoe hulleself uitgemoor word, het hulle hulle roeping in hierdie land versaak. Om telkens slagoffer te wees, sal benewens ‘n “siestog!” niks vir die Afrikaner se heil beteken nie.

Die Afrikaner het gevolglik ‘n keuse. Hy kan die volksmoord laat voortwoed teen hom deur niks te doen nie of hy kan opstaan daarteen deur in verset te kom. En dit sal ‘n verset moet wees wat deeglike beplanning vereis en tot uitvoering gebring moet word. Dit sal groeiende verset moet wees. Want dade van verset het ‘n manier om sy eie voortgang te bewerkstellig. Daar kan eenvoudig nie vrede gemaak word met hierdie bose bestel nie.

En laat ons besef: Dit is ydel om te dink en te hoop dat die Here ons gaan gaan help as ons nie self in ‘n gees van verset gereedmaak vir die stryd wat voorlê nie. Het Andries Pretorius dan nie tot in die fynste besonderhede gereedgemaak vir die stryd teen die Zoeloes voordat die Gelofte afgelê was nie? Die Afrikaner sal hom kollektief tot God Drie-Enig kan aanroep slegs wanneer hy in die fynste besonderhede menslik ook strydgereed is.